Bloog Wirtualna Polska
Są 1 273 352 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Lewiatan ZS

poniedziałek, 10 maja 2010 20:50
Lewiatan ZS – polski bezzałogowy pojazd rozpoznawczo-bojowy

Współpraca WB Electronics, Hydromega i Wojskowej Akademii Technicznej WAT) doprowadziła do powstania zdalnie sterowanego pojazdu bezzałogowego – Lewiatana ZS w odmianie rozpoznawczej (ZS-R) i uzbrojonej (ZS-U).


Lewiatan ZS w pełnej konfiguracji, z zabudowanym zsmu Kobuz oraz masztem systemu obserwacyjnego POZOR. Z przodu widoczna stabilizowana głowica obserwacyjna GS2-UGV z kamerą dzienną CCD i kamerą termalną / Zdjęcie: Grzegorz Hołdanowicz

Lewiatan ZS charakteryzuje się dużą zdolnością pokonywania różnorodnego terenu, a jego duża ładowność zapewniła montaż i transport wymaganych zespołów i modułów. Ten szybkobieżny pojazd może poruszać się zarówno po utwardzonych drogach, jak i w terenie przygodnym. Platforma jeżdżąca ma masę własną 2200 kg, osiąga prędkość 55 km/h, jego ładowność to 1500 kg i może ciągnąć przyczepę o masie 2200kg. Ten niewielkich rozmiarów pojazd (długość – 3500 mm, szerokość – 2000 mm, wysokość – 1950 mm) ma czterocylindrowy silnik spalinowy o pojemności skokowej 2800 cm3, o mocy maksymalnej 92 kW i obrotach 3600 obr/min.

Pojazd bazowy Lewiatan jest 6-kołową platformą, której konstrukcja zapewnia pokonywanie pni, rowów jak i terenów bagnistych. Szerokie niskociśnieniowe opony pojazdu pozwalają na uzyskanie niskich nacisków na podłoże ok. 20 kPa, dzięki czemu pojazd może poruszać się również po grząskim i bagnistym terenie. Platforma jeżdżąca Lewiatan posiada zaawansowane układy.

Dobre właściwości trakcyjne w trudnodostępnym terenie, jak również zdolność pokonywania przeszkód wodnych powodują, że pojazd Lewiatan ma możliwość wykonywania misji w poprawny sposób w szerokim zakresie warunków terenowych. W pojeździe tym koła napędowe są niezależnie napędzane hydraulicznymi silnikami gerotorowymi – stałej chłonności, zasilanymi pompą zmiennej wydajności sterowanej za pomocą serwozaworu. W czasie wyjeżdżania pojazdu z przeszkody wodnej możliwa jest jednoczesna praca śrub napędowych i wybranych silników kół.

Koncepcja sterowania, kontroli oraz transmisji danych systemu Lewiatan ZS podzielona została na dwa systemy: zabudowany na pojeździe oraz w stacji bazowej. Informacje przesyłane są między nimi przy użyciu wojskowego łącza danych oferowanego przez Harrisa. Radiolinia ta zapewnia zasięg do 50 km w terenie otwartym oraz do 1 km w terenie zurbanizowanym (w zależności od gęstości zabudowania). Zastosowanie tej radiolinii spowodowało uzyskanie opóźnień transmisji mniejszych niż 100 ms. W celach obserwacyjnych oraz do sterowania pojazdem Lewiatan wyposażony został w liczne kamery CCD, termalne, odbiornik GPS oraz czujniki takie jak skanery laserowe. W celach bojowych, jako urządzenia specjalistyczne, zabudowany został wielkokalibrowy karabin maszynowy kal. 12,7 mm oraz wyrzutnie granatów dymnych. Ponieważ platforma jeżdżąca ma ładowność maksymalną 1500 kg, istnieje możliwość zaadaptowania innych czujników i urządzeń (umożliwia to również modułowy system komunikacji na pokładzie pojazdu).

Koncepcja współczesnego pola walki obejmuje coraz więcej współpracujących ze sobą systemów. Popularność systemów autonomicznych i ich różnorodność zastosowania, w zależności od potrzeb powodują, że na współczesnym polu walki w systemach C4I obok systemów konwencjonalnych potrzebne i coraz częściej używane są zarówno bezzałogowe samoloty, aparaty latające typu wiropłaty jak i platformy jeżdżące. Ich ścisła współpraca i wzajemna wymiana danych sprawia, że wojsko uzyskuje pełną informację o polu walki.

Jak do tej pory system Lewiatan ZS przystosowany jest do zdalnego sterowania pojazdem przez operatora (bądź operatorów) ze stacji bazowej przy użyciu informacji z czujników zamieszczonych na pojeździe. Przewiduje się, iż dalsze prace nad produktem będą zmierzać w kierunku powstania pojazdu w pełni autonomicznie wykonującego zadane misje. Aczkolwiek autonomiczność ta, ze względów bezpieczeństwa, może zostać celowo ograniczona o funkcjonalność używania broni.


oceń
5
1

komentarze (0) | dodaj komentarz

PZA Loara

poniedziałek, 10 maja 2010 21:08
Jesienią 2000r. zaprezentowano i przebadano na poligonach wojskowych, uzyskując wymagane parametry, przeciwlotniczy zestaw artyleryjski Lora. Trwają prace nad realizacją przeciwlotniczego zestawu rakietowego Loara. Zintegrowany przeciwlotniczy zestaw artyleryjski Loara jest przeznaczony do niszczenia środków napadu powietrznego (samoloty,śmigłowce, bezpilotowe aparaty latające, rakiety skrzydlate) działających na bardzo małych, małych i średnich wysokościach.



 Wykorzystano zmodernizowane podwozie czołgu T-72, testuje się też drugi wariant podwozia, podobny do podwozia GM-575 ( zestawu ZSU 23-4). W ramach modyfikacji przeniesiono m.in.: stanowisko kierowcy wozu na jego lewą stronę(w czołgu było po środku), wzmocniono wałki skrętne, w tylnej części kadłuba wygospodarowano miejsce dla pomocniczej jednostki napędowej, zwiększono pojemność akumulatorów. Na samonośnym podwoziu zamontowano wieżę, zespawaną z pancernych blach walcowanych. Napęd obrotu wieży, jak i mechanizmy podnoszenia działek są elektryczne. Napędy te, zapewniające wysokie prędkości kątowe ruchu. Masa wieży wraz z zapasem amunicji i załogą wynosi 13 ton. Wewnątrz wieży znajdują się zasobniki z amunicją oraz układ zasilania działek. Wieża jest wyposażona w nowoczesne sensory pozwalające na wykrywanie i przechwytywanie celów powietrznych poruszających się z prędkością do 500 m/s. Dwie armaty przeciwlotnicze kalibru 35 mm zapewniają skuteczne niszczenie celów na odległości do co najmniej 4000 m. Do armat wykorzystywana będzie amunicja typu FAPDS-T(uniwersalny, rdzeniowy, podkalibrowy pocisk rzeciwpancerny ze smugaczem- fragmętujący po uderzeniu w cel i rażący odłamkami),AP-FSDS-T( uniwersalny, rdzeniowy, podkalibrowy pocisk przeciwpancerny ze smugaczem, stabilizowany brzechwowo)AHEAD (z elektronicznym programowaniem momentu wybuchu i rozlotu elementów rażących). Wewnątrz wieży znajduja się stanowiska dwóch członków załogi zestawu: dowódcy i strzelca-operatora.Dysponują oni płaskimi monitorami barwnymi, zadania obu członków sa w pełni zmienne. Zintegrowana głowica śledząca zawiera radar Ericsson Microwave Systems Eagle o paśmie fal milimetrowych, kamerę termalną IR SAGEM produkcji francuskiej, kamerę TV PCO KTVD-1 oraz dalmierz laserowy PCO DL-1 o wysokiej częstotliwości. Na pylonie z tyłu wieży umieszczono antenę trójwspółrzędnej stacji radiolokacyjnej wstępnego wykrywania celów. Radar ten ma antenę z szykiem fazowym i przeszukiwaniem elektronicznym w pionie. jest on zintegrowany z systemem rozpoznawczym "swój-obcy". Częstotliwość odświerzania informacji wynosi 1s.(antena wiruje z prędkością 60 obr./min). Radar charakteryzuje niewielka moc, niewielkie listki boczne oraz wysoka odporność na na zakłócenia pasywne i aktywne. Rozbudowany układ kierowania ogniem pozwala na pracę z wyłączonym radarem wstępnego wykrywania, co uniemożliwia namierzenie i zniszczenie zestawu pociskiem radiolokacyjnym. Zestaw bowiem jest tak skonstruowany, że na polu walki jeden pojazd z baterii może otrzymywać informacje o nieprzyjacielu z urządzeń zewnętrznych np. ze stacji NUR-22 czy Łowcza 3. Na ich podstawie nakierowuje swoją głowicę optoelektroniczną i w sposób bierny, a więc bez promieniowania, śledzi cel i prowadzi do niego ogień. Do zalet Loary należy także wykrywanie celów w czasie ruchu pojazdu, może pracować w kilku trybach- automatycznym, półautomatycznym, oraz ręcznym gdzie załoga ma pelną kontrolę strzelania. Od momentu wykrycia, identyfikacji aż do zniszczenia celu upływa najwyżej 10 sec. Głównym wykonawcą zestawu jest Centrum Naukowo-Produkcyjne Elektroniki Profesjonalnej"Radwar" SA, a także m.in.: BUMAR-ŁABĘDY, OBRUM. PZA Loara ma bardzo duże szanse by odnieść sukces eksportowy.


oceń
5
2

komentarze (1) | dodaj komentarz

AMZ Żubr

poniedziałek, 10 maja 2010 21:23

AMZ Żubr to pojazd pancerny produkcji polskiej, najcięższy z dotychczasowych pojazdów firmy AMZ-Kutno. Jego waga to ok. 12 ton.


12 marca 2008 r. po raz pierwszy zaprezentowano publicznie prototyp wersji specjalnej Żubr-P jako nośnik platformę systemów specjalnych, np. zabudowanej kolumny wyrzutni systemu Poprad, radaru N-26/MMSR. Podstawowa wersja pojazdu zadebiutowała prawdopodobnie w czerwcu 2008. Wykorzystano podwozie Iveco EuroCargo 4x4 oraz silnik Iveco NEF N60ENTC o mocy 202 KW (275 KM). Pojazd został tak zaprojektowany, aby mógł zmieścić się w ładowni samolotu transportowego C-130 Hercules. Ma być używany m.in. przez polski kontyngent w Afganistanie.

Według producenta pojazd jest odporny na przestrzelenie z broni o kalibrze 12,7 mm, oraz jest odporny na wybuchy np. min pułapek dzięki opancerzeniu pod podwoziem w kształcie litery "v", które rozprasza siłę eksplozji. Pojazd spełnia wymagania kuloodporności oraz odporności na odłamki pocisków artyleryjskich w klasie 4, zaś odłamkoodporność w klasie 3a/3b.

Żubr-P ma ładowność 2000 kg, dodatkowo może ciągnąć przyczepę o maksymalnej masie 1500 kg.


oceń
6
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

czwartek, 23 listopada 2017

Licznik odwiedzin:  45 617  

Archiwum

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

O moim bloogu

Blog poświęcony Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej, utworzony jako projekt szkolny, mam jednak nadzieję, że będzie on ciekawy dla wielu osób, które interesują się wojskiem i militariami.

Statystyki

Odwiedziny: 45617

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Wiadomości